Als je lichaam iets doet, wat je hoofd niet wil

Soms heb ik momenten dat mijn lichaam hevig in protest gaat bij de dingen die ik doe. En dan heb ik het niet over fysieke dingen, zoals bijvoorbeeld hardlopen. Maar over “normale dingen” zoals werken en stage lopen. Dan wil ik in mijn hoofd heel graag gewoon door, maar dan gaat mijn lichaam protesteren. Ik krijg dan zogeheten paniekaanvallen.

Ik weet nog heel goed dat we in de derde klas op de middelbare op survival kamp gingen in de Ardennen. Ik had er geen zin in maar toch ging ik! Ik wilde samen met mijn klasgenoten er een toffe week van maken. Met een tas vol lekkers van mijn oma ging ik er naar toe en de eerste dag ging hartstikke goed! We hadden een toffe dropping in de bossen en het eten was nog best te doen. En toen ging ik een nogal koude nacht in. Ik werd wakker en voelde me alles behalve goed. Ik wilde blijven, ik wilde doorzetten. Maar mijn lichaam ging hevig in protest. Koorts, hyperventilatie en het gevoel dat ik weg moest. Ik probeerde me hier tegen te verzetten, want ik wilde niet opgeven, ik wilde daar in de Ardennen blijven. Maar mijn lichaam won de strijd met mijn hoofd.. en ’s avonds werd ik door Olaf (mijn stiefvader) opgehaald. Dit was een van de eerste keren dat ik besefte dat mijn lichaam iets doet wat mijn hoofd niet wil.

De jaren gingen voorbij en steeds vaker had ik last van dit verschijnsel. Mijn huisartsen en psychologen wisten mij er ook geen antwoord op te geven: ik moest er maar gewoon mee dealen. Tot ik op een gegevens moment een verklaring kreeg van alles. Door deze verklaring werd mij alles duidelijker en ben ik hard aan mezelf ging werken zodat mijn lichaam niet meer de baas zou gaan spelen over mijn hoofd.

En toen was daar mijn tweede stage dag. De eerste dag was hartstikke goed gegaan dus ik had geen enkele reden om bang/angstig te zijn. En toch gebeurde het. Ik kreeg die ochtend een paniekaanval en wilde het allerliefste weg.. Maar ik wist dat ik mijn gevoelens moest accepteren en ondertussen gewoon door moest zeggen omdat het dan wel goed komt. Eng is zo’n moment. Omdat er altijd wordt gezegd dat je naar je lichaam moet luisteren, maar op het moment dat ik een paniekaanval heb moet ik dat niet doen. Met het hart in mijn keel begon in mijn tweede stage dag en gelukkig kon ik mijn verhaal kwijt bij mijn praktijkcoach. Ik zette door, luisterde niet naar mijn lichaam; en het ging goed!

Nu heb ik er inmiddels al weer drie weken stage op zitten, met slechts één paniekaanval op de teller. En dat geeft me heel veel zelfvertrouwen voor de toekomst. Nooit had ik gedacht dat ik het vol zou houden om 32 uur per week stage te lopen. Nooit had ik gedacht dat ik het zou kunnen. En wat blijkt, ik kan het wel!

Met dit artikel geef ik een zeer persoonlijke inkijkje in mijn leven en ik hoop dan ook dat jullie, mijn lezers, hier met respect mee omgaan.

Bron header. 

About the author

6 thoughts on “Als je lichaam iets doet, wat je hoofd niet wil”

  1. Lieve Leonie,
    Wat dapper van je om je zo kwetsbaar op te stellen! Respect!
    Wat jij beschrijft komt ons( Gert en ik ) zo bekend voor, onze zoon gaat door hetzelfde heen.
    Stage lopen was en is voor hem heel moeilijk, hij heeft vanmiddag een gesprek gehad bij Lievegoed in Arnhem, om de baas te worden over zijn paniek en angst aanvallen!
    Het gaat jou lukken!
    Knuffel,
    Riet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Welkom!

Hai allemaal en welkom op mijn persoonlijke blog. Ik ben Leonie, een 23 jarige student die graag haar interesses met anderen deelt. Hier kun je terecht voor lifestyle, diy's en persoonlijke artikelen. Veel leesplezier! Liefs, Leonie
Follow