Phantasialand, soms moet je het gewoon doen!

Op witte donderdag was het dan eindelijk zover. Nando en ik gingen ons kerstcadeau inwisselen voor een dag naar Phantasialand. Al maanden keken we hier naar uit! Al vond ik het toch ook wel spannend, want in Phantasialand is een nieuwe achtbaan genaamd Taron.

Taron is een lanceerachtbaan die aan het begin wordt gelanceerd en ook nog eens halverwege de rit. En ik, diegene die lanceerachtbanen en verschrikkelijk vind keek hier erg tegen op. Ik wist namelijk dat Nando hier sowieso in wilde en het liefste met mij aan zijn zijde. En dat laatste vond ik wat minder. De dagen voordat we naar Phantasialand gingen bekeek ik wat onride filmpjes en daarbij kwam ik al vrij snel tot de conclusie dat ik het rit zelf wel heel gaaf vond.. Maar ja dat afschieten, dat mocht van mij wel achterwege blijven.

Ik besloot om op het moment zelf te bepalen of ik erin zou gaan en zo geschiedde. Totdat ik het geniale idee had om samen met Nando de River Quest in te gaan. Een waterattractie met van die ronde bootjes die een lift in gaan in een kasteel. Ik ben dol op waterattracties en Nando vindt het echt helemaal niks. Maar lief als hij is ging hij met me mee. Ik was hartstikke blij dat we erin zaten en samen met een stel Belgen gingen we de lift in. Toen was alles nog goed: gezonde spanning en droge kleding! Niet snel daarna zou alles veranderen..

We kwamen met de lift aan op het hoogste punt van de baan en ineens zag ik Nando’s ogen groter worden: de baan konden we niet zien.. tenminste we zagen hem wel maar wel een meter of 10 lager.. Ik was al eerder in deze attractie geweest en ik wist dat als ik Nando alles over deze baan zou vertellen hij niet met mij erin zou zijn gegaan. Voor jullie beeldvorming: bij de eerste afdaling zagen we een deel van de Belgen niet meer, zoveel water kwam er over die groep heen. Het ging hard, met veel geweld en heel veel water. We kwamen de attractie zeiknat uit: met natte sokken en natte onderbroeken..

Tja en toen kon ik er natuurlijk niet meer onderuit.. ik moest mee in Taron! Vol spanning stond ik in de rij van 45 minuten en met best wel wat angst en spanning stapte ik het karretje in. Nando had mij verteld dat het goed zou zijn als ik tijdens de rit zou blijven praten, want dan neemt je angst af. En zo geschiedde, ik zat in Taron. En wat schetste iedereen verbazing? Ik vond het geweldig! Dit is echt mijn favoriete achtbaan! Het lanceergedeelte is niet te lang en je je hoeft slechts een paar seconden te wachten voordat je afgeschoten wordt, wat het volgens mijn geliefde attractieparkexpert genaamd Nando een stuk aangenamer maakt. De baan zelf is heel leuk, je maakt vele gekke bochten en het tweede lanceergedeelte zorgt alleen maar voor nog meer plezier!

Kortom, soms moet je je angsten gewoon in de ogen aankijken en er gewoon voor gaan. Want ik die eerst echt niet in Taron zou gaan, vind het nu de leukste achtbaan die ik ooit heb gedaan en dat had ik voor geen goud willen missen!

About the author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Welkom!

Hai allemaal en welkom op mijn persoonlijke blog. Ik ben Leonie, een 23 jarige student die graag haar interesses met anderen deelt. Hier kun je terecht voor lifestyle, diy's en persoonlijke artikelen. Veel leesplezier! Liefs, Leonie
Follow