Ziek: Helicobactor Pylori

Zoals jullie vast wel is opgevallen is het alweer twee weken geleden dat ik mijn laatste artikel publiceerde. En dat was niet zonder een goede reden, want ik was ziek. 

Enkele dagen voelde ik me al grieperig worden en kreeg ik het gevoel dat ik moest rusten. Maar me ziek melden op stage? Daar moest ik niet aan denken. Totdat ik op een woensdagochtend zo’n pijn had in mijn maag dat ik diezelfde middag nog een afspraak had gemaakt bij de huisarts. De huisarts nam me gelukkig serieus en ging onderzoeken waar die pijn vandaan kwam. Ik was zo moe en wist niet meer hoe ik moest liggen en/of zitten van de pijn. Met pijn in mijn hart moest ik tegen mijn stageadres zeggen dat ik er die komende vrijdag niet zou zijn.

Op zaterdagochtend werd de pijn me teveel en half in paniek bel ik de huisartsenpost op. “Ik wil geholpen en wel nu!” Als Nando met me meegaat naar de huisartsenpost blijkt bij aankomst dat de uitslag van het onderzoek al binnen is. Ik heb een fikse bacterie, genaamd Helicobactor Pylori in mijn maag zitten die ervoor heeft gezorgd dat ik een maagzweer heb. Met twee antibioticakuren, maagbeschermers en een flinke dosis paracetamol ga ik weer naar huis.

Dagen gaan voorbij en maandagmiddag besluit ik dat het wel genoeg is geweest met ziek zijn en dat ik dinsdag best wel weer naar stage kan. Ik ga vol goede moed naar stage, maar na enkele uren moet ik toch echt terugkomen op mijn besluit. Ik ben te ziek om naar stage te gaan en moet me erbij neerleggen. Vol verdriet ga ik naar huis want ik voel mezelf falen. Ik wil niet ziek thuis zitten. Ik wil gewoon naar stage gaan om te werken.

Dinsdagavond besluit ik, nadat ik gesproken heb met mijn vriend en moeder, dat ik nu echt aan mezelf moet denken. Ik ga de gehele week niet meer naar stage toe. Ik ben gewoon te ziek en de antibioticakuren zijn hiervoor te zwaar.

De dagen erna geniet ik van het vele slapen en merk ik dat het met mijzelf beter gaat, omdat ik nu eindelijk de rust neem die ik verdien. Maar toch voel ik mij schuldig en bezwaard dat ik thuis zit en niet op stage ben.

En nu, twee weken later dan het begin van het verhaal voel ik me weer goed. Mijn conditie is flink aangetast en ik eet kleine porties, maar verder gaat het prima.

Goede leer voor de volgende keer: als ik zelf voel dat het niet goed gaat moet ik op tijd mijn rust nemen en lang genoeg! Want ik heb maar één lichaam en stage/werk of wat dan ook kan op een later moment ook wel weer.

Bron header

About the author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Welkom!

Hai allemaal en welkom op mijn persoonlijke blog. Ik ben Leonie, een 23 jarige student die graag haar interesses met anderen deelt. Hier kun je terecht voor lifestyle, diy's en persoonlijke artikelen. Veel leesplezier! Liefs, Leonie
Follow